เล่าไว้เป็นอุทาหรณ์ : เมื่อบ้านฉันไฟไหม้
ราวๆ 8 โมงเช้า จู่ๆ น้องชายฉันก็โทรศัพท์มา ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความโมโหเพราะเพิ่งนอนไปไม่ถึงชั่วโมง แต่พอน้องชายบอกว่า “ไฟไหม้” ก็ทำให้ฉันตาสว่างแล้วรีบขึ้นแท็กซี่กลับบ้านพร้อมคู่หูทันที ระหว่างทางใจก็นึกสับสนต่างๆ นานาว่าที่น้องชายโทรมา จริงมั้ย? ไฟไหม้แค่ไหน? ใจหนึ่งกังวลแต่อีกใจก็นึกว่า “คงไม่มีอะไรหรอก” เพราะปกติน้องชายจะชอบพูดเวอร์ไว้ก่อนเลยแอบคิดไปว่าไฟคงไหม้นิดเดียวแล้วที่บ้านตื่นตูมกันไปเองมากกว่า แต่พอกลับไปถึงซอยแถวบ้านตอนเดินเข้าซอยมาเรื่อยๆ ก็เห็นรถปอเต็กตึ้งและไทยมุง ใจคอก็เริ่มไม่ดีเลยรีฝ่าไทยมุงเข้าไปปรากฏว่า ไฟไหม้บ้านฉันจริงๆ และไม่ใช่ไหม้เล็กน้อยแต่เป็นไหม้หมดทั้งหลังแล้วลามไปยังบ้านข้างๆ อีก 5 คูหา (บ้านฉันเป็นตึกแถว) พนักงานดับเพลิงกับหน่วยกู้ภัยกำลังช่วยกันดับเพลิงที่มอดเกือบหมดแล้วอยู่ มันเป็นฉากที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง อย่างมากสุดก็เคยคิดว่าถ้ามีไฟไหม้ก็คงลามจากที่อื่นโดนเล็กๆ น้อยๆ มากกว่า หลังจากที่หายอึ้งไปแล้วฉันก็รีบมองหาคนในครอบครัวก่อน แล้วก็พอแม่กับน้องสาวเลยได้ถามเรื่องราวจากพวกเขาหลังจากที่ทั้งคู่ให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่เสร็จ ...
